Eigenlijk vind ik inhoudelijk alles wel leuk. Maar past het leven eromheen ook bij mij? Een richting bepalen hangt niet alleen af van of het vak leuk is, maar ook van het plaatje eromheen.
Van de Amsterdamse drukte terug naar de Twentse nuchterheid
De keuze voor MST was geen toeval, maar een heel bewuste keuze voor de regio. ‘Ik ben gewoon heel erg gehecht aan Twente,’ legt ze uit. ‘Ik wilde terug verhuizen naar mijn ouders, ook om kosten te besparen, maar vooral om mijn vriend en vriendinnen weer wat meer te kunnen zien.’
Naast de sociale binding, was het de sfeer van de regio die haar trok. ‘Ik geniet van de rust en de natuur hier. Ik ben er ook echt achter gekomen dat ik het nuchtere van Twente gewoon heel fijn vind.’
Die nuchterheid ervaart ze nu ook op de werkvloer. ‘Ik merk hier bij MST dat er eigenlijk helemaal geen hiërarchie is. Nou ja, die moet er zijn voor het systeem, maar mensen gaan gewoon heel chill met elkaar om. In Amsterdam had ik wel meer het idee dat dat er was.’
De moeilijkste afweging: carrière of settelen?
Emily begon haar studie met het idee om de chirurgische kant op te gaan, deels geïnspireerd door “medische series”. Maar haar stage bij vaatchirurgie veranderde dat. ‘Chirurgie is heel technisch,’ legt ze uit. ‘Ik merk toch dat ik patiëntencontact erg leuk vind.’ Haar focus is daarom 180 graden gedraaid: ze denkt nu sterk aan het huisartsenvak, juist vanwege de langdurige patiëntrelatie. Maar ook door een grotere realisatie.
De “carrièretijger” van het eerste jaar heeft plaatsgemaakt voor een jonge professional die werk-privébalans cruciaal vindt. ‘Ik ben 28 als ik klaar ben. Dan zie je het leven ook steeds meer veranderen naar settelen: huisje, boompje, beestje.’
Deze wens om te settelen in Twente botst met de onzekerheid van het traject tot arts in opleiding tot specialist (aios). Ze is huiverig om geplaatst te worden in bijvoorbeeld Leeuwarden, ver weg van haar thuisbasis. ‘Ik ben heel erg gehecht aan Hengelo, Borne en Enschede… ik zie mezelf echt niet voor een paar jaar ergens anders naartoe verhuizen,’ stelt ze. ‘Dat is denk ik de moeilijkste afweging: vind ik dat specialisme zo belangrijk dat ik daarvoor moet verhuizen?’
Voor nu gebruikt Emily haar komende coschappen om haar gevoel te valideren. Het huisartsenvak, een kortere opleiding met meer baanzekerheid in haar eigen regio, lijkt de ideale oplossing. ‘Eigenlijk hoop ik gewoon dat ik zeker weten huisarts wil worden,’ concludeert ze. ‘Dan hoef ik die keuze niet te maken.’
Ruimte voor jou
Voor Emily gaat het niet alleen om welk vak bij haar past, maar ook om het leven eromheen. Waar je woont, wie je om je heen hebt en hoe je je dagen invult, wegen net zo zwaar mee. In onze regio is er ruimte om die balans te vinden, en keuzes te maken die passen bij jouw toekomst, in werk én daarbuiten.
Hier kijken we niet alleen naar de witte jas.
We kijken naar wie hem draagt.
Hier is ruimte voor jou.
