De prevalentie van multimorbiditeit – het hebben van meerdere chronische aandoeningen – varieert in Nederland van 9,2% (bij 0-24 jarigen) tot 82,1% (bij 75-plussers)(NIVEL, 2017). De patiëntenzorg in het ziekenhuis is van oudsher ziekte- en specialisme specifiek ingericht, wat een uitdaging oplevert voor het inrichten en afstemmen van een geïntegreerd zorgplan voor een patiënt met multimorbiditeit. In de huidige situatie gaat de multimorbide patiënt voor verschillende aandoeningen langs bij verschillende specialisten, waar onafhankelijk op elk gebied orgaan gebonden richtlijnen gevolgd worden en behandelingen worden ingezet. De patiënt als geheel en de ‘interacties’ tussen de verschillende aandoeningen en behandelingen worden hierbij regelmatig uit het oog verloren.(RVS, ‘Hoor mij nou’, 2020) Een geïntegreerd zorgplan met aandacht voor de multimorbiditeit doet meer recht aan de patiënt, maakt voor de patiënt zorgkeuzes overzichtelijker en voorkomt onnodige behandeling. Dit is ook de ervaring in de recente COVID-19-crisis.
Vanwege de stijgende prevalentie van multimorbiditeit is er wereldwijd behoefte om de kwaliteit van zorg voor deze patiëntengroep te verbeteren. In lijn met het Hoofdlijnenakkoord MedischSpecialistische Zorg 2019-2022 is het aan de beroepsgroep van medisch specialisten het voortouw te nemen in het intra- en interprofessioneel vormgeven van de opleiding. Het visiestuk ‘Opleiden 2025’ benadrukt opnieuw dat netwerkgeneeskunde ingebouwd moet worden in de medisch-specialistische vervolgopleidingen. De zorg voor de multimorbide patiënt doet een beroep op andere competenties dan die gebruikt worden in de zorg voor patiënten met een enkelvoudig probleem, zoals analytisch systeem denken, shared decision making en communicatieve vaardigheden met patiënt, familie, medebehandelaren en huisartsen. Het is van belang dat alle (toekomstig) medisch specialisten, ook als zij niet in opleiding zijn tot generalist, tijdens hun opleiding specifieke kennis en vaardigheden opdoen over de benadering van patiënten met multimorbiditeit.
Door te investeren in kennis, in het vergroten van bewustzijn van potentiële hiaten in regieondersteuning, en in het versterken van interprofessionale samenwerking, ontstaat er beter overzicht over de patiënt met multimorbiditeit. Uiteindelijk zal deze beter op de patiënt afgestemde behandeling bijdragen aan het voorkomen van complicaties, het reduceren van overbodige zorg en daarmee zorgkosten maar vooral een beter ervaren kwaliteit van zorg door zowel patiënt als professional.